RECENZJA: Look Outside

Sąsiadów zwykle poznajemy w mało romantycznych okolicznościach: kiedy zaleją nam łazienkę, zastawią korytarz rowerem albo zaczną wiercić w niedzielny poranek. W Look Outside wystarczy zapukać do niewłaściwych drzwi, żeby odkryć, że ktoś piętro wyżej ma znacznie poważniejsze problemy. I często, pomimo dodatkowych kończyn oraz szczęk wyrastających z miejsc, w których natura ich nie przewidziała, pozostaje zaskakująco ludzki.

Pomysł Francisa Coulombe’a jest cudownie niepokojący. Pewnego dnia na niebie pojawia się tajemnicze zjawisko, które przemienia każdego, kto na nie spojrzy, w groteskowego potwora. Nasz bohater, Sam, zamyka się w mieszkaniu, licząc, że za piętnaście dni koszmar dobiegnie końca. Problem w tym, że zapasy żywności, środków higienicznych i zdrowego rozsądku nie wystarczą na tak długo. Trzeba wyjść na korytarz.

W ten sposób rozpoczyna się jedna z najbardziej osobliwych przygód ostatnich lat. Look Outside łączy survival horror z klasycznym, turowym RPG, przypominając koszmarną wersję EarthBound. Przemierzamy kolejne piętra, przeszukujemy mieszkania, zdobywamy wyposażenie i poznajemy mieszkańców, których los potraktował wyjątkowo okrutnie. Każde drzwi mogą skrywać potwora, zagadkę albo historię, której zakończenie będzie znacznie smutniejsze, niż początkowo przypuszczaliśmy.

Największą siłą gry jest właśnie ta mieszanina obrzydzenia i empatii. Coulombe ma wyobraźnię godną Davida Cronenberga, ale pod warstwą zdeformowanych ciał, zębów i wnętrzności potrafi ukryć autentyczne emocje. Nie każdy napotkany stwór chce nas zabić. Niektóre potrzebują pomocy, inne towarzystwa, a jeszcze inne mogą nawet dołączyć do naszej drużyny. Zdarza się, że po spotkaniu z przerażającą istotą zostaje przede wszystkim smutek.

Mechanicznie wszystko działa zaskakująco sprawnie. Turowe starcia uwzględniają odległość od przeciwników, broń potrafi się zużywać, a ograniczone zasoby wymuszają ostrożność. Im dłużej pozostajemy poza mieszkaniem, tym większe zagrożenie, ale również nagroda w postaci doświadczenia po szczęśliwym powrocie. W domu możemy ugotować obiad, odpocząć, pograć na komputerze i zadbać o higienę. Ta banalna codzienność okazuje się niezwykle ważna. Po kolejnej wyprawie między zdeformowanych sąsiadów zwykłe mycie zębów urasta do rangi luksusu.

Oprawa graficzna wykorzystuje duże piksele z niemal perwersyjną pomysłowością. Potwory bywają absurdalne, odpychające i groteskowo zabawne, a gra potrafi jednym obrazem odebrać ochotę na dalszą eksplorację. Towarzyszą temu niepokojące dźwięki, syntetyczne melodie i cisza, która często działa skuteczniej od najbardziej wymyślnego jumpscare’a.

Nie wszystko jednak zasługuje na zachwyt. Poziom trudności bywa nierówny, a niektóre starcia potrafią brutalnie przerwać dobrze zaplanowaną wyprawę. Z kolei odpowiednio rozwinięta drużyna może z czasem osłabić poczucie zagrożenia. Interfejs również miewa problemy z czytelnym komunikowaniem mechanik i efektów statusowych. To irytujące potknięcia, szczególnie w grze, która tak skutecznie buduje napięcie.

Przejście Look Outside zajmuje około 10-12 godzin, ale nieliniowa konstrukcja, odmienne decyzje i liczne zakończenia zachęcają do powrotu. To jeden z tych niezależnych projektów, które przypominają, że do stworzenia pamiętnego horroru potrzeba przede wszystkim wyobraźni i odwagi.

Najbardziej przewrotne pozostaje jednak to, że gra opowiadająca o śmiertelnych konsekwencjach ciekawości nieustannie ją rozbudza. Za każdymi drzwiami może czekać coś strasznego. A jednak ręka sama wędruje ku klamce.