RECENZJA: Guilty Gear -Strive- 2.0 Starter Edition

Guilty Gear od zawsze było trochę jak koncert dla wtajemniczonych. Głośno, szybko, momentami przesadnie, ale kiedy złapiesz rytm – trudno się oderwać. Strive już przy premierze w 2021 roku zrobiło coś, co wydawało się ryzykowne: uprościło system, nie tracąc charakteru. Starter Edition 2.0 pokazuje, że to nie był jednorazowy trik, tylko świadomy kierunek.

To wydanie jest w praktyce zaproszeniem. Nie takim „wejdź, zobaczysz”, tylko raczej „wejdź, a damy ci narzędzia, żebyś został”. Dostajesz podstawową wersję gry z wszystkimi pięcioma przepustkami sezonowymi, dodatkami kolorystycznymi, cyfrowym soundtrackiem i artworkami, balansem po wielu aktualizacjach i – co ważniejsze – systemem walki, który wreszcie przestał być zamkniętym klubem dla ludzi z pamięcią mięśniową jak u pianisty koncertowego.

Strive działa dziś jak dobrze zaprojektowany instrument. Nie musisz znać wszystkich nut, żeby zagrać coś, co brzmi sensownie. Uproszczone wejścia, czytelne zasady i większy nacisk na decyzje niż na czystą egzekucję sprawiają, że nawet początkujący jest w stanie coś „powiedzieć” w walce. To nie znaczy, że gra stała się łatwa. Ona po prostu przestała karać za to, że nie jesteś jeszcze ekspertem.

Największa zmiana, którą czuć po czasie, to tempo. Nie chodzi o szybkość animacji, tylko o tempo decyzji. Każdy pojedynek przypomina bardziej szachy na sterydach niż klasyczne mashowanie przycisków. Jeden błąd potrafi kosztować połowę paska życia, ale jednocześnie jeden dobry odczyt przeciwnika daje satysfakcję, której nie da się podrobić.

System Roman Cancel wciąż jest sercem gry, ale dziś działa bardziej intuicyjnie. Pozwala kontrolować tempo, resetować sytuacje, budować presję. To narzędzie, które z czasem zaczyna przypominać edycję wideo – skracasz, przyspieszasz, zatrzymujesz akcję, żeby opowiedzieć ją po swojemu.

Roster w Starter Edition to aż 33 grywalne postaci – zestaw wystarczająco różnorodny, żeby znaleźć swój styl. Sol Badguy nadal gra jak ktoś, kto rozwiązuje problemy siłą, Ky Kiske jak ktoś, kto wierzy w porządek, a postacie pokroju Zato-1 czy Nagoriyuki przypominają, że ta gra wciąż potrafi być dziwna w najlepszym możliwym sensie. Każdy bohater to osobny język, a nie tylko zestaw animacji.

Wizualnie Strive nadal robi wrażenie. To jeden z tych przypadków, kiedy grafika nie starzeje się, bo nie próbuje być realistyczna. Styl Arc System Works działa jak dobrze dobrana typografia – nie rzuca się w oczy, dopóki nie spróbujesz wrócić do czegoś gorszego. Animacje są płynne, ciosy mają wagę, a każdy hit stop daje ten ułamek sekundy, który sprawia, że czujesz uderzenie, a nie tylko je widzisz.

Granie online było kiedyś piętą achillesową gatunku, dziś działa po prostu dobrze. Rollback netcode robi robotę, matchmaking jest szybki, a walka z kimś z drugiego końca Europy nie przypomina już walki z opóźnieniem zamiast z przeciwnikiem. Lobby wciąż ma w sobie coś dziwnie archaicznego, ale przynajmniej nie przeszkadza tak jak kiedyś.

Starter Edition ma jednak swoją cenę – i to dosłownie. Wersja, która zbiera pięć lat dodatków kosztuje 409 PLN. Nie ma wątpliwości, że warto wejść w uniwersum GG, jednak czy za taką cenę? Pewnym pocieszeniem może tu być jedynie fakt, że płacąc, otrzymywać się będzie kolejne premierowe dodatki do wiosny 2027 roku.

Strive w tej formie to już nie hermetyczny występ dla wybranych, tylko koncert, na który w końcu można wejść bez znajomości setlisty. Dalej jest głośno, dalej momentami chaotycznie, ale teraz masz poczucie, że ktoś chce, żebyś został do końca. Nawet jeśli bilet do najtańszych nie należy.