TEST: Gofrownica GreenPan Elite

Gofrownica to urządzenie dziwnie bezlitosne. Niby proste, niemal dziecięce w założeniu – wlać ciasto, zamknąć pokrywę, poczekać, wyjąć coś, co pachnie jak sobotni poranek u ludzi, którzy mają życie pod kontrolą. W praktyce często kończy się to skrobaniem, nierównym wypiekiem, pierwszym gofrem składanym w ofierze bogom kuchennej kompromitacji i pytaniem, dlaczego sprzęt za kilkaset złotych nadal wymaga od nas cierpliwości cukiernika z hotelu w Brugii.

GreenPan Elite wchodzi do tej historii z miną kogoś, kto nie przyszedł robić gofrów dla dzieci po basenie, tylko uporządkować cały rytuał. To gofrownica kosztująca 1 249 PLN, a więc nie kolejny kuchenny gadżet kupowany pod wpływem chwili. Tu od razu pojawia się obietnica klasy premium: ceramiczna powłoka Thermolon Volt bez PFAS, wyjmowane płyty, osobna regulacja stopnia przyrumienienia i chrupkości, wyświetlacz LCD, dwa komplety płyt do różnych typów gofrów i moc 1 600 W. Brzmi jak sprzęt, który nie tyle robi śniadanie, ile ma własną filozofię śniadania.

Na żywo GreenPan Elite ma w sobie ten rodzaj kuchennej elegancji, który dobrze wygląda na blacie, ale jednocześnie nie udaje, że jest mały. To solidne urządzenie, ważące blisko 6 kg, więc raczej nie takie, które po każdym użyciu będzie się z gracją chować na najwyższej półce. Jeśli już kupujemy taką gofrownicę, prawdopodobnie godzimy się z tym, że będzie stała pod ręką. Trochę jak ekspres do kawy: najpierw wydaje się ekstrawagancją, potem nagle trudno zrozumieć, jak żyło się bez niego. Pod warunkiem, że faktycznie działa tak dobrze, jak wygląda.

Największą przewagą GreenPana jest ceramiczna, nieprzywierająca powłoka. To nie jest drobiazg, bo w gofrownicy powierzchnia robocza decyduje o wszystkim. Jeśli ciasto się przykleja, cała reszta przestaje mieć znaczenie. Możesz mieć najładniejszy wyświetlacz na świecie, ale jeśli wyjmujesz gofra w stanie emocjonalnym godnym ostatniego seta finału Roland Garros, czar pryska. Tutaj GreenPan wypada bardzo dobrze. Gofry odchodzą od płyt łatwo, bez teatralnego szarpania widelcem i bez smarowania wszystkiego tłuszczem tak, jakbyśmy zabezpieczali kadłub statku. W codziennym użyciu to właśnie ten element daje najwięcej poczucia luksusu: mniej nerwów, mniej brudu, mniej kuchennego poczucia klęski.

Bardzo dobrym pomysłem są też wyjmowane płyty. W tanich gofrownicach czyszczenie bywa karą za chwilową przyjemność. Tu płyty można wyjąć, wygodnie umyć, a teoretycznie nawet włożyć do zmywarki. Piszę „teoretycznie”, bo przy ceramicznych powłokach zawsze miałbym w głowie mały, redakcyjny głos rozsądku, który mówi: można, ale czy naprawdę warto? Jeśli sprzęt kosztuje ponad tysiąc złotych, człowiek zaczyna traktować go z czułością zarezerwowaną zwykle dla winyli i Ray-Banów, których nie powinno się zostawiać na fotelu w samochodzie. Na szczęście ręczne mycie nie jest tu męką, bo powierzchnia faktycznie nie zachowuje się jak lep na ciasto.

GreenPan daje dwa komplety płyt, co jest jednym z mocniejszych argumentów za tą ceną. Możemy robić klasyczne, cieńsze gofry, grubszy wariant belgijski lub w stylu Liege. To ważne, bo „gofr” jest słowem zdradliwym. Dla jednych to chrupiąca, lekka konstrukcja pod bitą śmietanę i owoce, dla innych karmelizowany, cięższy deser z cukrem perlistym, który bardziej przypomina przyjemne wykroczenie niż śniadanie. GreenPan próbuje obsłużyć oba światy, i robi to lepiej niż proste urządzenia z jedną formą. Nie zmienia to faktu, że osoby marzące o naprawdę głębokich, hotelowych gofrach belgijskich mogą czuć pewien niedosyt. To nadal sprzęt domowy, elegancki i wygodny, ale nie teleport do śniadaniowej sali pięciogwiazdkowego hotelu.

Najciekawsza, a jednocześnie najbardziej dyskusyjna jest regulacja. GreenPan pozwala osobno ustawiać poziom przyrumienienia i chrupkości. Na papierze brzmi to świetnie, bo wreszcie można próbować wyjść poza prostą skalę od „blade jak poniedziałek” do „zapomniałem, że coś piekę”. W praktyce wymaga to jednak kilku podejść. Nie każde ustawienie daje natychmiast przewidywalny efekt, a różnice między ciastami potrafią być większe niż różnice między samymi programami. Ciasto z większą ilością tłuszczu zachowa się inaczej niż lekkie ciasto śniadaniowe, a wariant Liege rządzi się swoimi prawami. To nie jest wada, raczej przypomnienie, że nawet inteligentna gofrownica nie anuluje podstawowej prawdy kuchni: przepis, temperatura składników i ilość ciasta nadal mają znaczenie.

Pierwsze partie mogą być próbą charakterów. Kiedy jednak trafimy w proporcje, urządzenie potrafi odwdzięczyć się bardzo przyjemnym efektem. Gofry są równiej wypieczone niż w większości prostych modeli, mają ładną powierzchnię, łatwo wychodzą z formy i nie zostawiają po sobie kuchennego pobojowiska. Nie da się ukryć, że testowane przeze mnie przez lata gofrownice w segmencie od 100 do 800 PLN, nie mają nawet startu do tego, co można przyrządzić z GreenPan Elite, modelu, który jest już relatywnie blisko wrażeń, które normalnie osiąga się w punktach gastronomicznych.

Cena pozostaje największym problemem. 1 249 PLN za gofrownicę to kwota, przy której trudno mówić: „weź, najwyżej będzie stała”. Za takie pieniądze sprzęt musi mieć sens nie tylko w katalogu, ale też w życiu. Jeśli robisz gofry raz na pół roku, GreenPan Elite jest przesadą. Bardzo ładną, ceramiczną, dobrze wykonaną przesadą, ale nadal przesadą. Jeśli jednak gofry są u ciebie częścią weekendowego rytuału albo po prostu lubisz kuchenne urządzenia, mające zawstydzić sąsiadów, którzy kupili plastikowy kompromis z promocji, wtedy ta cena zaczyna być łatwiejsza do obrony.

W czasach, gdy każde urządzenie chce mieć aplikację, pięć funkcji pobocznych i status małego centrum dowodzenia, GreenPan mówi: będziemy robić gofry, ale takie, jakie zawsze chciałeś. A kiedy nie, będzie robić bardzo dobre wrażenie i patrzeć z blatu z lekkim wyrzutem, że znowu zjadłeś na śniadanie tosta z serem.

Specyfikacja

• CENA 1 249 PLN
• MOC 1 600 W
• WYMIARY 35 x 30,7 x 14,5 cm
• WAGA 5,9 kg