TEST: Fujifilm Instax Pal 2

Nie mam nic przeciwko zdjęciom, na których widać mniej. Czasem wieczór wolę zapamiętać jako kilka lekko rozmazanych twarzy niż bezlitosny raport ze wszystkich porów skóry. Instax Pal 2 dobrze rozumie tę potrzebę. Jest malutki, uroczy i nie udaje aparatu, którym zdobędziemy fotograficzne nagrody. Problem polega na tym, że za swoją cenę sprzedaje również ograniczenia, za którymi raczej nikt nie tęsknił.

Ważący 87 g korpus mieści się w kieszeni i przypomina miniaturę klasycznego aparatu. Są tu pokrętła, joystick i dźwignia stylizowana na naciąg filmu. Ta ostatnia zmienia format kadru, a obcowanie z fizycznymi elementami daje więcej przyjemności niż kolejne gesty na ekranie telefonu. Jest nawet prosty wizjer optyczny oraz umieszczony na górze ekran 1,3 cala. Patrzenie w dół podczas kadrowania pozwala inaczej zobaczyć dobrze znane miejsca. To jedna z tych drobnych przyjemności, dla których można polubić osobny aparat.

Matryca 1/3,06 cala zapisuje fotografie o rozdzielczości do 10 Mp, a obiektyw oferuje ekwiwalent ogniskowej 28 mm. Przy wspólnym stole szeroki kadr bardzo się przydaje. Jakość obrazu pozostaje jednak daleko za możliwościami przyzwoitego smartfona. Szczegółów jest niewiele, jasne partie szybko je tracą, a próba powiększenia zdjęcia brutalnie kończy zabawę. Na niewielkiej odbitce łatwiej uznać te słabości za część estetyki. Pomagają filtry – sześć można mieć pod ręką, wybierając je w aplikacji spośród trzydziestu. Lubię niedoskonałość na zdjęciach, ale wolałbym móc decydować o jej skali.

Gorzej, że aparat bywa spóźniony na własne zdjęcia. Opóźnienie między naciśnięciem spustu a wykonaniem fotografii wystarcza, by uśmiech zniknął albo kadr zdążył powędrować w dół. Z lampą LED jest jeszcze trudniej. Trzeba przytrzymać rękę i liczyć na cierpliwość fotografowanej osoby. Sprzęt stworzony z myślą o spontanicznych chwilach zaczyna wymagać reżyserowania spontaniczności. Również włączenie zajmuje kilka sekund. Rozmazanie bywa urocze. Przegapionemu gestowi trudno przypisać podobną zaletę.

Limit stu zdjęć wykonanych bez połączenia z aplikacją wydaje się pomysłem z innej epoki. Co osobliwe, obowiązuje także po włożeniu karty microSD, więc nie jest po prostu kwestią wolnego miejsca. Po osiągnięciu limitu trzeba przenieść fotografie albo część usunąć. Telefon, od którego mieliśmy się na chwilę oderwać, znów staje się niezbędny. Wysuwany wtyk USB-C pozwala połączyć aparat ze smartfonem bez przewodu. Alternatywą jest Bluetooth. To pomysłowe rozwiązanie, choć wystający łącznik budzi mniej zaufania niż zwykłe gniazdo.

Instax w nazwie może też wprowadzić w błąd – Pal 2 nie drukuje samodzielnie. Potrzebuje osobnej drukarki Link albo zgodnego aparatu hybrydowego oraz wkładów. Jeżeli mamy już taki sprzęt, mały Pal może być jego sympatycznym towarzyszem. Przy zakupach od zera koszt tej zabawy szybko rośnie. Pozostają oczywiście cyfrowe pliki i ramki, lecz wtedy znika przyjemność wręczania odbitki. A wysyłanie zdjęcia na telefon to sztuka, którą smartfony opanowały dawno temu.

Czas pracy na akumulatorze też nie zachwyca, szczególnie przy częstym korzystaniu z ekranu i ustawień. Ogniwa nie wymienimy w terenie, a producent podaje dwie–trzy godziny ładowania. Pal 2 ma bezsprzeczny urok i daje większą swobodę niż sporo tańszy Kodak Charmera. Ceną wychodzi jednak daleko poza obszar niewinnej zachcianki, choć możliwościami wciąż w nim pozostaje. Za przyjemność kręcenia pokrętłami jestem gotów dopłacić. Znacznie trudniej płacić za aparat, który prosi, żeby najciekawsze chwile na niego poczekały.

Specyfikacja

• CENA 729 PLN
• MATRYCA CMOS 1/3,06 cala, zdjęcia 10 Mp
• OBIEKTYW 28 mm f/2,2 (ekwiwalent), autofocus od 8 cm