TEST: Bowers & Wilkins Pi8 (Dark Burgundy)

Pierwsze wrażenie z Pi8 jest zaskakująco spokojne. Nie ma efektu „wow” w pierwszych sekundach. Nie ma basu, który próbuje cię przekonać, że właśnie dokonałeś słusznego wyboru, ani sceny rozciągniętej do granic fizyki. Jest raczej coś odwrotnego – poczucie, że wszystko trafia dokładnie tam, gdzie powinno. Jak dobrze ustawiony system audio, który nie musi się popisywać, żeby zrobić robotę.

Zakładasz je i po chwili przestajesz analizować sprzęt. Zostaje sama muzyka.

Same słuchawki są przy tym zaskakująco powściągliwe wizualnie. Nie próbują wyglądać jak biżuteria ani technologiczny manifest – to raczej czysta, dopracowana forma, która ma działać, a nie zwracać uwagę. Obudowa jest matowa, przyjemna w dotyku, z delikatnym połyskiem na panelu dotykowym, który zdradza, że jednak mamy do czynienia z czymś z wyższej półki. Są odrobinę większe i cięższe niż część konkurencji, ale rozkład masy sprawia, że w uchu praktycznie to znika. Nic nie ciąży, nic nie odstaje, wszystko układa się naturalnie.

Etui idzie w podobnym kierunku. Ma formę małego, gładkiego „kamienia” – bez zbędnych przetłoczeń, bez designerskich sztuczek, które dobrze wyglądają na renderach, a gorzej w kieszeni. Jest kompaktowe, dobrze leży w dłoni i nie sprawia wrażenia kruchego gadżetu, choć jego powierzchnia lubi zbierać ślady użytkowania szybciej, niż by się chciało przy tej cenie. To jednak jedno z tych pudełek, które przestajesz traktować jak dodatek, bo poza ładowaniem faktycznie rozszerza sposób, w jaki możesz korzystać ze słuchawek.

W wersji Dark Burgundy dochodzi do tego wizualny akcent, który idealnie wpisuje się w tę filozofię. To nie jest kolor, który krzyczy. Raczej taki, który buduje napięcie dopiero po chwili – głęboki, elegancki, z lekką nutą bezczelności, ale nadal trzymający się w ryzach. Nie próbuje być „modny”. Raczej sprawia wrażenie pewnego siebie.

Najważniejsze zaczyna się jednak dopiero po wciśnięciu play.

Pi8 grają w sposób, który trudno pomylić z czymkolwiek innym w tej kategorii. Nie próbują podbić pierwszego wrażenia efektem. Nie robią z muzyki spektaklu. Zamiast tego układają ją – spokojnie, precyzyjnie, bez chaosu.

Bas schodzi nisko i ma wyraźną fizyczność, ale nie rozlewa się poza swoje miejsce. To nie jest „showroomowy dół”, który ma zrobić wrażenie przez pierwsze 30 sekund. To fundament, który trzyma rytm i daje muzyce ciężar. Czuć go, ale nie dominuje.

Średnica to jeden z najmocniejszych punktów. Wokale są bliskie, namacalne, pełne charakteru. Nie ma tu tej lekkiej cyfrowej mgły, która potrafi oddzielić głos od reszty nagrania. Jest bezpośredniość, ale bez nachalności. Można słuchać długo i nie mieć wrażenia zmęczenia.

Góra pasma została zestrojona bardzo dojrzale. Jest wystarczająco dużo detalu, żeby wyciągnąć niuanse nagrania, ale bez sztucznej ostrości. Nic nie syczy, nic nie próbuje udowodnić swojej „rozdzielczości” na siłę. To raczej spokojna kontrola niż pokaz możliwości.

Największe wrażenie robi jednak przestrzeń.

Pi8 nie grają szeroko „na pokaz”. Nie próbują stworzyć efektu 3D za wszelką cenę. One po prostu układają scenę tak, że wszystko ma sens. Instrumenty dostają swoje miejsce, mają oddech, nie wchodzą sobie w drogę. W gęstych aranżacjach nie robi się tłoczno – robi się czytelnie.

To jeden z tych przypadków, kiedy zaczynasz słyszeć więcej, ale nie dlatego, że coś zostało podbite. Raczej dlatego, że nic nie jest ściśnięte.

I właśnie w tym tkwi ich siła.

To nie są słuchawki, które próbują wygrać pierwsze wrażenie. To są słuchawki, które wygrywają po czasie. Po kilku utworach zaczynasz łapać się na tym, że trudno wrócić do innych modeli, bo nagle wszystko wydaje się trochę bardziej płaskie, mniej uporządkowane, bardziej „zrobione”.

Nie znaczy to jednak, że Pi8 są bez wad.

ANC działa bardzo dobrze – skutecznie odcina od otoczenia i pozwala skupić się na muzyce – ale nie jest absolutnym topem rynku. Jeśli ktoś szuka maksymalnego odcięcia od świata, znajdzie modele, które zrobią to jeszcze lepiej. Tutaj redukcja hałasu jest środkiem do celu, nie główną atrakcją.

Podobnie z baterią. Około 6,5 godziny z włączonym ANC to wynik w pełni wystarczający, ale trudno mówić o przewadze. W tej klasie są konstrukcje, które wytrzymują dłużej.

Są też drobne decyzje, które mogą irytować na co dzień. Sterowanie wymaga kompromisu – jeśli chcesz mieć regulację głośności na słuchawkach, musisz zrezygnować z części innych funkcji. To nie jest duży problem, ale w tej cenie można oczekiwać większej swobody.

Pod względem funkcji Pi8 są wręcz zaskakująco powściągliwością. Nie ma spatial audio, nie ma testów słuchu, nie ma rozbudowanej personalizacji. Jest aplikacja, która robi dokładnie to, co trzeba – i ani trochę więcej. Pięciopasmowy EQ, podstawowe ustawienia, integracja z muzyką.

Dla jednych to będzie brak. Dla innych – oddech od funkcjonalnego przesytu.

Bardzo ciekawym dodatkiem pozostaje etui z funkcją retransmisji. Możesz podłączyć je do źródła bez Bluetooth – choćby systemu rozrywki w samolocie – i dalej słuchać bezprzewodowo. To jedna z tych rzeczy, które na początku wydają się dodatkiem, a potem zaczynają mieć sens częściej, niż się spodziewasz.

Na końcu zostaje cena.

Pi8 są drogie. I nie ma sensu tego rozmywać. W tej półce konkurencja oferuje więcej funkcji, często lepsze ANC albo dłuższy czas pracy. Jeśli patrzysz na tabelkę, łatwo znaleźć bardziej „opłacalne” wybory.

Tylko że Pi8 nie próbują wygrać tabelki.

One skupiają się na tym, co dzieje się po naciśnięciu play.

I robią to na poziomie, który sprawia, że reszta przestaje mieć aż tak duże znaczenie.

Specyfikacja

• CENA 1 849 PLN
• PRZETWORNIKI 12 mm Carbon Cone
• ODPORNOŚĆ IP54
• WAGA SŁUCHAWEK 2x 7 g
• WAGA ETUI 46 g